Njoftim metodologjik dhe kriteri i hyrjes. Materiali i përmbajtur në këtë pjesë të faqes nuk ka karakter klinik, terapeutik apo rehabilitues dhe pozicionohet rreptësisht jashtë fushës së psikoterapisë. Ky seksion është i rezervuar ekskluzivisht për personat që plotësojnë kërkesat e përshtatshmërisë psikofizologjike për të pasur qasje në MEPAC (Metodologjia për Ekuilibrin e Proceseve të Vëmendjes mbi Çakrat e N. Bonaventura), si një instrument operativ për të favorizuar përthithjen (përqendrimin) në meditim (Dhyana) të thellë dhe kushtet për realizimin e Samadhi-t ose përthithjes totale (i fundit prej tetë stadive të Ashtanga Yoga-s së Patanjali-t). Qasja është e kufizuar për ata që kanë përfunduar tashmë me sukses një rrugëtim terapeutik dhe klinik me TCCEO-n (Terapia Kognitive-Sjellëse e Ekuilibrit Holistik e proceseve të vëmendjes e N. Bonaventura) dhe dëshirojnë të shkojnë më tej, ose për individë që, në kushte të vërtetuara mirëqenieje dhe stabiliteti të sistemit nervor, janë fort të motivuar për punën e brendshme dhe zhvillimin personal.
Rregull Metafizik Universal, Intuicion i Pastër dhe Praktikë e Avancuar e Vëmendjes
Zgjidhja e asimetrive funksionale dhe stabilizimi i arousal-it, të operuara nga protokollet terapeutike të TCCEO në të tre mjediset, përkatësisht, Mendim / Pensiero (P), Trup / Corpo (C) dhe Veprim / Azione (A), përbëjnë ekskluzivisht conditio sine qua non për largimin e zhurmës biologjike të sfondit. Përtej kufirit të klinikës, hulumtimi pushon së qeni riparues për t’u konfiguruar si një rregull metafizik universal dhe vertikalizim i Qenies.
Kjo hapësirë është e rezervuar rreptësisht për sisteme psikofizike që strehohen në mënyrë të qëndrueshme brenda Dritares së Tolerancës dhe që udhëhiqen nga një kualifikim real ndaj hulumtimit transpersonal.
Pasi është trajtuar gjerësisht tema e meditimit për fillestarët, përpara qasjes në praktikat ‘vertikale’ të avancuara, mund të jetë e dobishme, bur jo e domosdoshme (në bazë të nevojës evolucionare dhe orientimit qëndrimor të subjektit), shfrytëzimi i sinkronizimit biologjik të fituar më parë dhe kryerja e një kalimi eksplorues drejt hapësirës psikike të brendshme.
Në këtë kuptim, përmes disa prej ushtrimeve të Trajnimit Autogjen Superior ose teknikave dhe strategjive të tjera ose teknikave dhe strategjive të tjera, është e mundur të hulumtohen instanca mendore të pavetëdijshme dhe të çstrukturohen lidhjet me egon narrative të zakonshme.
Përfshirja e kësaj faze nuk synon qëllime hulumtimi analitik apo dekodimi të përmbajtjeve psikike, bur i përgjigjet një nevoje precize të inxhinierisë së vëmendjes. E pavetëdijshmja dhe strukturat e egos narrative veprojnë, në fakt, si gjeneratorë të forcave qendërsynuese, të afta për të parazituar fokusin dhe për të aktivizuar mekanizma të vazhdueshëm të kapjes së pavullnetshme të vëmendjes. Nëse nuk pastrohen, këto bërthama të nëndetshme zbythin potencialin energjetik të nevojshëm për vertikalizimin, duke vepruar si vektorë të gravitetit psikik.
Puna e MEPAC konfigurohet prandaj si një vepër pastërtisht zbritëse: evolucioni vertikal nuk realizohet përmes shtimit të kompetencave të reja egoike, konstrukteve intelektuale apo mbingarkesave nocionistike, por përmes largimit shkencor të asaj që rëndon sistemin.
Përdorimi i teknikave dhe i strategjive të hulumtimit të së pavetëdijshmes, të synuara drejt shpërbërjes së egos narrative dhe shkëputjes nga qarqet vetëreferuese të zakonshme, këtu arsyetohet unikalisht si instrument i neutralizimit dhe çaktivizimit të këtyre ndërhyrjeve vëmendësore të ulëta.
Kjo praktikë futet në një afinitet elektiv të përsosur me parimin doktrinar të Sri Aurobindo dhe të Yoga-s së tij Integrale: tejkalimi i nënndërgjegjes nuk ndodh përmes rrugës analitike apo ngjitjes nga poshtë, por përmes një lëvizjeje zbritëse.
Është thelbësore të ritheksohet se ky rrugëtim pozicionohet tërësisht jashtë fushës psikoterapeutike: procesi nuk synon kurimin, bur konfiguruar si një rrugëtim vetë-eksplorimi teknikisht dhe doktrinarisht i asistuar nga trajnuesi. Figura e profesionistit nuk ndërhyn këtu në cilësinë klinike, bur si kujdestar i metodës dhe mbikëqyrës teknik, duke garantuar rigorozitetin ekzekutiv dhe aplikimin e saktë të parimeve doktrinare.
Në këtë kuptim, praktikuesi i pranuar në MEPAC ka demonstruar tashmë gjerësisht, në selinë e përzgjedhjes së rreptë paraprake, aftësinë e plotë për t’u përballur me pjesët e veta ‘në hije’ dhe me materialin e nënndërgjegjes pa shfaqur destabilizime të dukshme apo veprime projektive. Stabiliteti struktural i sistemit marrës është i vetmi parakusht që mundëson vazhdimin me siguri dhe saktësi.
Nëse megjithatë, gjatë praktikave të avancuara, subjekti do të shfaqte momente domethënëse regresive ose alterime të ekuilibrit psikofizik, rrugëtimi transpersonal do të pezullohet menjëherë. Për mbrojtjen ekskluzive të integritetit të personit, rrugëtimi i tij do të duhet të parashikojë një rivlerësim dhe një marrje në ngarkim në kuadrin klinik dhe psikoterapeutik deri në zgjidhjen e kritikave të ndeshura.
Përmes aktit të intuicionit të pastër — i kuptuar si një vektor i vetëdijes mbinjerëzore që zbret nga lart — drita e Ndërgjegjes Universale depërton në dimensionin e nënndërgjegjes të Ndërgjegjes Individuale, duke çarmatosur kushtëzimet dhe loop-et vetëreferuese të egos nëpërmjet një aksi vëmendësie të bërë më në fund të qëndrueshëm dhe njëdrejtimor.
Në akord të plotë com vizionin aurobindian, e pavetëdijshmja nuk eksplorohet për t’u banuar apo psikologjizuar, bur për t’u pastruar nga lart, duke i neutralizuar rezistencat dhe duke e bërë atë inert dhe transparent nga pikëpamja e vëmendjes.
Ky pastrim progresiv zbraz fushat e tërheqjes së poshtme dhe stabilizon aksin energjetik, duke përbërë premisën operative të dobishme për çlirimin e të gjithë potencialit të praktikës së avancuar të vëmendjes (MEPAC) drejt ngjitjes vertikale dhe unifikimit com Rregullin Metafizik.
Praktikat e avancuara nuk strukturojnë teknika fragmentare apo rastësore, por kërkojnë mbajtjen e fushës së vëmendjes për kohë të zgjatura dhe gjeometri ekzekutive me kompleksitet të lartë informativ, ku mendja toleron gjendje të zgjeruara të ndërgjegjes paregrese apo shkëputje të identitetit.
Upërmjet këtyre gjeometrive jo të automatizueshme dhe mbajtjes së zgjatur të fushës, akti vëmendësor gjen përmbushjen e vet operative përmes asaj që G.I. Gurdjieff e përcakton si Kujtimi i Vetvetes i Përhershëm. Dyzimi i aktit të vëmendjes evoluon këtu në përpjekjen e vetëdijshme dhe të vazhdueshme të pranisë simultane, duke e edukuar subjektin të banojë veprimin në botën e jashtme duke ruajtur të paprekur vetëdijen e Dëshmitarit në automjetin somatik.
Ky ndërveprim i koordinuar dhe i njëkohshëm midis së brendshmes dhe së jashtmes kontribuon ndjeshëm në çarmatosjen e vetë-errësimit të ndërgjegjes (Ātmasaṃkoca) dhe ndërpret rrënjësisht fragmentimin e identitetit të shkaktuar nga automatizmat dhe mekaniciteti biologjik i personalitetit të zakonshëm, duke e transportuar sistemin drejt një sovraniteti perceptues të qëndrueshëm.
Ky lloj sinkronizimi midis së brendshmes dhe së jashtmes shprehet vizualisht dhe mekanikisht në një taksonomi specifike lëvizjesh dhe kombinimesh pozicionesh (posturash) të mbajtura me vetëdije, kuptimi i të cilave përmban një vlerë të rëndësishme simbolike, dhe ku vepra koreografike e G.I. Gurdjieff përbën një shembull ilustrues të njohur.
MEPAC izolon bërthamën biologjike dhe funksionale të këtyre teknologjive të lashta të mendjes, duke evidentuar përputhshmërinë e kritereve të saj të inxhinierisë së vëmendjes me ligjet universale të organizmit dhe të ndërgjegjes, dhe duke demonstruar se si sistemi i saj i pavarur zotëron çelësat shkencorë dhe urtësorë për të deshifruar, përfshirë dhe shpjeguar parimet ekzekutive të praktikës tradicionale.
Brenda këtij aksi specifik të koordinimit dhe lëvizjes, edhe disa teknika të MEPAC-ut kërkojnë një ekzekutim gjeometrik rigoroz, taksativ dhe të strukturuar, i cili imponon angazhimin e njëkohshëm, asinkron dhe të polarizuar të tre distrikteve specifike të emërtuara nga Gurdjieff: qendrës intelektuale, të lidhur me Mjedisin P përmes ekuacioneve ritmike dhe llogaritjeve me kompleksitet të lartë; qendrës motorike-instinktive, të ankoruar në Mjedisin C (për sa i përket komponentit somatik) dhe në Mjedisin A (si distrikt i caktuar për sjelljen dhe marrëdhëniet me mjedisin rrethues) nëpërmjet vektorëve gjeometrikë asimetrikë dhe përmes koordinimit, rigorozitetit ekzekutiv dhe estetikës së lëvizjeve asinkrone të sinkronizuara në mënyrë të përsosur brenda grupit përjetues; dhe së fundi qendrës emocionale, e cila vepron në mënyrë strukturore tërthore në të gjitha mjediset e përvojës.
Përpjekja e qëllimshme dhe e centralizuar që kërkohet nga këto gjeometri imponon një sinkronizim bioelektrik të detyruar midis hemisferave cerebrale, duke përcaktuar asgjësimin e menjëhershëm të mekanicitetit biologjik dhe duke e detyruar sistemin të stabilizohet në një gjendje koherence të lartë të brendshme dhe vigjilence të çlodhur.
Mbi një koordinim vektorial të ndryshëm bazohen Vallet Sufi, të cilat pozicionohen si një unazë lidhëse gjeometrike dhe kalimtare e përsosur. Kjo praktikë zhvendos baricentrën ekzekutive mbi mbajtjen e një aksi vertikal absolut dhe të paluajtshëm — të cilin René Guénon e identifikon metafizikisht si Qendra ose Poli, boshti i pandryshueshëm rreth të cilit rrotullohet e gjithë gjithësia e dukshme dhe realiteti material —, duke lejuar që periferia e trupit të rrjedhë në një lëvizje rrotulluese të vazhdueshme dhe hipnotike.
Vëmendja fiksohet mbi qëndrueshmërinë e aksit (Mjedisi C) ndërsa Mjedisi A dilahet në sinkronizim me hapësirën rrethuese: ky saturim i vektorëve psikofizikë çaktivizon mbingarkesën kognitive, duke sjellë heshtimin progresiv të Mjedisit P (Pensiero, Mendimet dhe dialogu i brendshëm), duke lëshuar tensionet strukturale dhe duke e përgatitur organizmin të zgjerojë progresivisht shkallët e veta të lirisë; një pajisje tradicionale vlerën vëmendësore të së cilës e ka kapur edhe vetë Osho, duke e përshtatur në një çelës modern brenda moduleve të tij ekzekutive.
Kulmi i këtij zgjerimi motorik dhe emotiv ndeshet në atë klasë specifike pajisjesh që i përcaktojmë si Gradientët Dinamiko-Statikë, të trashëguar nga vepra e Osho-s. Ndryshe nga ngurtësia mikrometrike e Gurdjieff, këto teknika ruajnë një strukturë bazë rigoroze sa i përket sekuencës fikse të fazave, por lënë hapësirë për një shprehje motorike dhe emotive tërësisht të lirë dhe të pastrukturuar brenda ekzekutimit të çdo faze të praktikës.
Këto praktika u referohen drejtpërdrejt, duke i rishikuar në një çelës modern, teknikave specifike tantrike tradicionale të fokusimit dhe zgjerimit të ndërgjegjes të kodifikuara tashmë brenda tekstit monumental të Vijñāna Bhairava Tantra, një nga tekstet themelore dhe të shenjta të Shivizmit Tantrik Jodualist të Kashmirit, dhe i lidhur, në veçanti, me mësimet dhe praktikat e shkollës së Trika-s — doktrinë e bazuar në njohjen e natyrës trinitare dhe të pazgjidhshme të realitetit, e artikuluar në ndërveprimin dinamik midis Absolutit ose Ndërgjegjes Universale (Śiva), Energjisë së tij vibruese (Śakti) dhe individit të kufizuar ose ndërgjegjes individuale (Nara).
Përmes fazës së parë të kësaj strukture, të dominuar nga një shprehje fizike totale e lirë, protokolli saturon dhe ezauron përmes rrugës kinetike dhe respiratore armaturat dhe mbingarkesat e ngurta somatike të perëndimorit të zakonshëm, duke shkarkuar tërësisht reaktivitetin ortosipatik dhe ngarkesën adnergjike të grumbulluar.
Kjo shprehje e plotë fizike krijon kushtet biologjike që organizmi të mund të kolapsojë menjëherë, në fazën pasuese statike, në një Heshtje të Mendjes absolute dhe të privuar nga zhurma e sfondit.
MEPAC vlerëson si rigorozitetin asinkron të Gurdjieff ashtu edhe këto dinamika të shprehjes së lirë të Osho-s për të edukuar qendrën e kontrollit që të zotërojë me rrjedhshmëri çdo gradatë të aktivizimit dhe lëshimit somatik, duke i mësuar kështu praktikuesit të kalojë me rrjedhshmëri nga iper-arousal-i te stacionariteti e thellë.
Kjo dinamikë e lëkundjes së rregulluar midis aktivizimit somatik dhe stacionariteti vertikalizohet më tej në një klasë specifike mikro-fokusimesh të brendshme, të kuptuara si një studim fenomenologjik i vektorëve vëmendësorë mijëvjeçarë.
Këto praktika u referohen drejtpërdrejt njëqind e dymbëdhjetë udhëzimeve të përqendrimit (dhāraṇā) të depozituara në Vijñāna Bhairava Tantra, zbatimi operativ i të cilave në MEPAC nuk zhvlerëson shenjtërinë e tyre origjinale dhe as nuk zvogëlon misterin e tyre metafizik, por qartëson përputhshmërinë e tyre të mrekullueshme me ligjet e inxhinierisë së vëmendjes bashkëkohore.
Në këtë nivel të avancuar, metoda braktis çdo monitorim të rrjedhave biologjike periferike për t’u përqendruar në mënyrë kirurgjikale mbi pikat pafundësisht të vogla të përmbysjes dhe ndërprerjes së dinamikave të brendshme. Në ato hapësira milimetrike të neutralitetit absolut, pezullimi i qëllimshëm i rrjedhës fenomenike vepron si një pajisje e fuqishme e ndërprerjes kognitive, e aftë për të çaktivizuar aktivitetin e zakonshëm truri dhe për të shuar çastësisht ruminacionin mendor, ndonëse jo patologjik, por sigurisht burim shpërqendrimi, të Mjedisit P.
Duke e shtrirë këtë thjerrëz zmadhuese të vëmendjes mbi pastërtinë e shqisave dhe mbi perceptimin fenomenologjik të kanaleve energjetike ‘të hollë’, vetëdija pushon së qeni e kapur nga stimulit e jashtëm për t’u bërë reflektuese. Praktikuesi përjeton kështu ndërgjegjen jo më si një përmbajtës të mbingarkuar me mendime apo përgjigje somatike, por si një hapësirë të zbrazët, gjithëpërhapëse dhe të heshtur, duke kryer tranzicionin definitiv nga identifikimi me egon narrative drejt procesit të të kuptuarit përmes aftësisë së intelektit të ndriçuar.
I njëjti diskutim vlen për çdo lloj praktike tjetër, ekzekutimi i së cilës është i strukturuar duke ndjekur të njëjtat kritere funksionale dhe ekzekutive (ose parametra të tjerë në gjendje të sfidojnë fleksibilitetin neurovejetativ të Dritares së Tolerancës, duke e stimuluar atë të zgjerojë rrezen e vet operative dhe të shtrijë gjerësinë e vëmendjes së praktikuesit drejt eksplorimit fenomenologjik të gradienteve ‘të hollë’ dhe transpersonale të qenies), me kusht që ky operacion të mos çrrënjosë kuptimin e tyre simbolik dhe as të mos profanojë kornizën doktrinare të traditës së përkatësisë.
Nga këndvështrimi i evolucionit shpirtëror, praktika mbetet e lidhur me pastërtinë dhe rigorozitetin e kuadrit tradicional të referencës — i cili mund të mbetet specifik dhe në respekt të përvojës, besimeve dhe/ose vlerave të çdo praktikuesi, por i fuqizuar nga vetëdija e re e fituar lidhur me forcën që merr akti vëmendësor —, brenda të cilit ajo rigjen kuptimin e vet shpirtëror origjinal.
In përputhje me sa u tha, MEPAC nuk cenon integritetin e simbolit dhe as nuk profanon kornizën origjinale, por izolon ligjet e saj vëmendësore të pandryshueshme për t’i integruar në aksin e vet autonom të zhvillimit.
MEPAC, ndonëse ka referenca të qarta shpirtërore tradicionale, akordohet në aksin universal të përbashkët për të gjitha traditat e urtësisë dhe, duke njohur dhe ruajtur specifikën e tyre, i ofron praktikuesit kushtet ekzekutive ideale për të aktualizuar përfitimet e tyre dhe për të mbështetur rrugëtimin drejt përthithjes totale (samadhi).
Në vazhdimësi të plotë mjaft dhe evolucionare me këtë strukturë tradicionale dhe me atë që është mësuar në rrugëtimin e meditimit për fillestarët, ku Biofeedback-u Periferik përdoret si një pajisje e assessment-it psikofiziologjik dhe e rregullimit të arousal-it, në dimensionin e avancuar të MEPAC-ut ky instrument shndërrohet në pasqyrën objektive të integrimit të lartë neurofiziologjik dhe të koherencës biologjike superiore.
Përmes studimit multiparametrik me katër kanale të Nuova Biofeedback Therapy, përvoja e biofeedback-ut dokumenton vizualisht fenomenin e tërheqjes (entrainment) — i kuptuar si rreshtimi harmonik dhe spontan ku ritmet e ndryshme fiziologjike të ‘automjetit somatik’ akordohen deri sa të luhaten në unison — falë gjithashtu një analize matematikuore të hollësishme jolineare të Variacionit të Frekuencës Kardiake (HRV).
Algoritmi përkthen rrjedhën e vazhdueshme të të dhënave duke matur në mënyrë milimetrike distancën kohore që kalon midis një rrahjeje dhe tjetrës. Kjo teknologji e avancuar analizon mikro-variacionet e këtyre intervaleve, duke llogaritur intensitetin real dhe bilancin energjetik çast pas çasti.
Në gjendjen e Dëshmitarit, softueri regjistron rënien e kaosit të brendshëm: grafikët tregojnë vizualisht se si distanca midis rrahjeve stabilizohet në forma të rregullta dhe me rregullsi jashtëzakonisht të lartë, duke ofruar konfirmimin objektiv se zhurma e sfondit dhe shpërqendrimet e Mjedisit P janë zvogëluar, në mos madje asgjësuar tërësisht.
Ky rregullim struktural lëviz në rreshtim të plotë me qetësinë e organizmit, paralelisht me rënien drastike të konduktancës kutane dhe stabilizimin e temperaturës periferike e të tensionit muskulor: ky përbën korrelatin biofizik objektiv të një sistemi që redukton në minimum kompleksitetin nervor, duke operuar në një regjim të ekonomisë kognitive të përsosur dhe vigjilencës së çlodhur.
Pikërisht duke u nisur nga kjo gjendje e stabilitetit biologjik dhe e rënies së kaosit të brendshëm, praktika e MEPAC-ut kryen një kalim drejt teknologjive të pastra vibruese.
Nëse në meditatimin për fillestarë mbështetja akustike përdoret si një rrugëdalje e thjeshtë teknike për të saturuar linjat e informacionit dhe për të frenuar shpërqendrimet e Mjedisit P, në dimensionin e avancuar të MEPAC-ut praktika e mantra-s pëson një transmutacion metafizik radikal. Ajo pushon së konfiguruari si një objekt mbi të cilin ankorohet me detyrim fokusi, për t’u shfaqur si një rrugë e aftë për të tejkaluar vetë natyrën e aktit vëmendësor të zakonshëm.
Kjo teknologji e ultrambajtshme artikulohet në mënyrë organike përmes dy drejtimeve operative:
- Dinamika e Zërit të Shenjtë (Nivelet Superiore të Fjalës — Vâc): Duke tejkaluar përsëritjen e thjeshtë verbale dhe mendore të mësuar tashmë në rrugëtimin fillestar, fluksi i zërit eksplorohet tani në fazat e tij më të thella, duke lëvizur drejt asaj që është pastërtisht energjetike. Stërvitja udhëheq mendjen të shtyhet përtej mendimit të heshtur, në nivelin ultrambajtshëm ku mantra pushon së qeni një fjalë apo një koncept, duke u shfaqur si një vibrim i pastër që ekziston ende pa marrë një formë verbale apo mendore;
- Përthithja Meditative (Laya): Përmes këtij akordimi të brendshëm, të çliruar plotësisht nga komentimi i vazhdueshëm i logjikës, mantra pushon së qeni një fjali e memorizuar dhe shndërrohet në një rezonancë të thellë, të aftë për të rregulluar të gjithë strukturën energjetike të organizmit. Në këtë fazë të avancuar, mendja nuk e ‘mendon’ dhe as nuk e përsërit mantra-n, por shkrihet plotësisht në forcën e saj të brendshme jetësore (Mantra-virya). Ky lëshim i vetëdijshëm e udhëheq praktikuesit të përjetojë Hapësirën Boshe dhe të heshtur të ndërgjegjes, duke tejkaluar përfundimisht iluzionin dhe shpërqendrimet e egos së zakonshme.
Në këtë nivel të rrallimit të vëmendjes, doktrina e Jogës Integrale të Sri Aurobindos pëson një vertikalizim radikal, ku triparticioni i qenies nuk synon më pastrimin katartik të makinës njerëzore, por koordinohet si pajisja metafizike e aftë për të qeverisur zbritjen e Ndërgjegjes Sipërore deri në thurjet më intime të materies biologjike.
Procesi MEPAC harton dhe orienton këtë tranzicion evolutiv duke u zhvendosur fillimisht përmes vektorit të Mentesë Të Hollë, e kuptuar si Jnana Joga Metafizike e ankoruar në Mjedisin P; këtu aksi i vëmendjes përkulet drejt hapjes pa kushte ndaj Heshtjes Kozmike primordiale dhe, pasi kapërcehet pragu i çakrës së shtatë dhe i mendimit diskursiv, mendja çstrukturohet për t’u shndërruar në një antenë të pastër marrëse të rrymave të ndërgjegjes mbinacionale që zbresin nga lart (nga sipër Dvadāśānta-s, kufiri që, në Lindje, konsiderohet si rruga e qasjes së ndërgjegjes individuale në gjendjet e ndërgjegjes sipërore, gjendje të cilat Guénon-i do t’i përcaktonte si ‘jo-formale’), duke e përkthyer aktin perceptues në intuicion të pastër dhe transparent.
Ky sinkronizim intelektual zgjerohet dhe shndërrohet menjëherë në rrjedhën e Vitales Sipërore, e cila ndërhyn në in A për të qeverisur veprimin në botë dhe ndërveprimin me mjedisin rrethues. Në këtë rreth, MEPAC fut një pajisje të vëmendjes në të cilën potenciali emotiv dhe forcat dinamike të personalitetit nuk mbahen më apo të shkarkohen verbërisht dhe në mënyrë horizontale drejt së jashtmes, por mblidhen dhe drejtohen qëllimisht drejt lartësisë për të mbështetur punën e vertikalizimit.
Ky orientim mbështetet te Bhakti Transpersonale — e kuptuar jo si hov emotiv apo devotshmëri fetare e zakonshme, por si një tension energjetik impersonal, një aspiratë e pastër dhe njëdrejtimëshe e sistemit drejt Absolutit — falë të cilës çdo veprim dhe lëvizje e brendshme zhvishet nga çdo mbetje egoike apo qëllim utilitar, duke u shndërruar në sinkronizimin e pastër me Spanda-n, dridhjen kozmike origjinale që pulson në zemër të realitetit.
Lëvizja zbritëse gjen më tek përmbushjen e saj operative në Fizikun e Sublimuar në mënyrë Energjetike, Mjedis C në të cilin merr formë dhe shprehet Supramentorja, duke e ngritur biologjinë në maksimumin e potencialeve të saj shprehëse; në përputhje med kulmin e veprës aurobindiane, mikro-fokusimi i vëmendshëm drejtohet përtej kufirit të zakonshëm somato-sensorial, duke depërtuar në thurjen e pafundme të ‘automjetit’ somatik.
Në këtë mënyrë, praktikuesi mund të përjetojë me vetëdije Ndërgjegjen Universale si një prani pulsuese dhe të rrënjosur në vetë materien e trashë, duke kryer një sintezë transmutuese në të cilën Fryma njeh vetveten në thurjen e pafundme të Materies së Animuar, duke zbuluar njësinë e tyre të pazgjidhshme zanafillore.
Ky shteg i vertikalizimit biologjik dhe energjetik gjen hartën e tij të saktë doktrinale dhe përmbushjen në kodifikimin themelor të René Guénon-it dhe në vizionin e tij mbi Traditën Primordiale.
Për Guénon-in, Metafizika (La Metafisica Orientale, R. Guénon) përfaqëson rreptësisht atë që ndodhet përtej natyrës dhe të dhënave shqisore të zakonshme, duke mos u koordinuar si një spekulim filozofik abstrakt, por si një njohje intelektuale e pastër, e menjëhershme, e pandryshueshme dhe universale, dhe si e tillë, e Pafundme.
Sipas fjalëve të Guénon-it, këtu bëhet fjalë për Njohjen për Ekselencë, Njohje Intelektuale e vendosur qëndrueshmërisht përtej domunit të arsyes diskursive dhe mbretërisë së sasisë (të fundmes), dhe për të cilën format e jashtme (fjalët, simbolet, ritet apo gjithçka tjetër) mund të jenë vetëm një mbështetje e thjeshtë dhe e kufizuar, dhe efekti i jashtëzakonshëm i së cilës është i pavarur prej tyre, pasi i përket marrjes së vetëdijes (njohjes) së asaj që në mënyrë të pandryshueshme Është në domunin e ‘Jo-Kohës’.
Sinkronizimi, i nxitur fillimisht vetëm nga një aspiratë, një dëshirë e zjarrtë ndaj këtij Dimensioni Ekzistencial Universal, stimulon kthimin në atë që Guénon-i e quan ‘gjendja primordiale’, gjendje nga e cila është e mundur të kalohet në gjendjet më të larta se gjendja njerëzore (domethënë më të larta se Shfaqja Formale), ‘...gjendjet mbinjerëzore, por ende të kushtëzuara…..të cilat, — ndonëse jo-formale — i përkasin ende ekzistencës së shfaqur…’ (e përkufizuar pikërisht si Shfaqja Jo-Formale), ‘….deri në shkallën e universalitetit që i përket qenies së pastër’, përtej parimit të së cilës (Qenies së Pastër dhe parimit të çdo lloj shfaqjeje) ndodhet E Pashfaqura, qëllimi i fundit dhe absolutisht i pakushtëzuar, i palimituar dhe i pashprehshëm, përveçse në terma zbritës, i realizimit metafizik, i cili për më tepër përkon plotësisht me ‘Çlirimin’ apo emancipimin shpirtëror të doktrinave Hindu (të quajtur Kaivalya), në të cilën ‘….qenia e çliruar është me të vërtetë në zotërim të plotësisë së potencialeve të saj’ sepse ka humbur çdo kufizim, rrënja e të cilit qëndron tek Injoranca’ Metafizike (Avidyā).
Për Guénon-in, ajo që është thelbësore për të pasur qasje në realizimin metafizik është njohja teorike e mbështetur nga fuqia e ‘përqendrimit’ (Dharana), domethënë nga përdorimi jashtëzakonisht i vetëdijshëm i proceseve të vëmendjes të synuara drejt njohjes, integrimit të qenies së vet individuale dhe shkrirjes së Ndërgjegjes Individuale me Ndërgjegjen Universale (Joga Supreme, Bashkimi Perfekt).
Në epokën aktuale, në të cilën qenia njerëzore ndodhet e zhytur në një kontekst sociologjik perturbues (Mjedisi A) që copëton vazhdimisht njësinë e qenies, duke saturuar Mjedisin P me përmbajtje algoritmike dhe duke reduktuar Mjedisin C në një objekt të thjeshtë për t’u manipuluar, qartësia e papasionuar e vizionit guenonian i përgjigjet këtij vakuumi ekzistencial duke ofruar një orientim të thellë që vepron si një akt i vërtetë i rezistencës ontologjike, i aftë për të shkulur individin nga automatizmat e mekanizmit biologjik për ta kthyer atë në tërësinë e tij zanafillore.
Larg krijimit të një thyerjeje doktrinale me qasjen evolutive të Sri Aurobindos, MEPAC harmonizon këto dy vizione titanike në planin e praktikës së pastër të vëmendjes: spiritualizimi dhe transparenca që procesi aurobindian i jep materies biologjike bonifikojnë tërësisht ‘automjetin’ somatik, duke e shndërruar atë nga një gjenerator i zhurmës biologjike në një pasqyrë të pastër të Parimit Metafizik.
Pasi biologjia është pacifikuar dhe reintegruar kështu në njësinë e tërësisë së vet zanafillore, ajo pushon së vepruari si një zbarrë sasiore dhe ofrohet në mënyrë operative si Qendra, Poli ose Aksi Kozmik i pandryshueshëm i përshkruar nga Guénon-i.
Ushtrimi i avancuar konsiston pikërisht në stabilizimin e aksit të vëmendjes përgjatë këtij vertikali gjeometrik që kalon përmes gjendjeve të shumta të qenies dhe që ankohet plotësisht me Intelektin Transcendent.
Ky i fundit është i urdhrit universal dhe bën të mundur njohjen metafizike, njohje e cila, ndryshe, do të ishte e paqasshme për Intuicionin Shqisor, fusha e njohjes të së cilit përfshin vetëm aspekte të reduktuara të natyrës.
Vetëm falë Intelektit Transcendent është e mundur të perceptohet biologjia e zakonshme dhe plani kohor tokësor jo më si kufij opakë, por si periferia e lëvizshme, transparente dhe tranzitore e një rrote kozmike.
Ky meditim i pastër çaktivizon përfundimisht çdo mbetje të mbingarkesës njohëse (Mjedis P) dhe identifikimin me trupin e vet (Mjedis C) si dhe me pjesën tjetër të botës së shfaqur (Mjedis A), duke e transportuar sistemin drejt Intelektit të Pastër dhe drejt gjendjeve mbinacionale ‘jo-formale’, mbinjerëzore (pikërisht sepse janë pa asnjë formë, limit dhe kufi), të cilat Guénon-i i përkufizon si ‘….objekti real i metafizikës, ose, akoma më mirë, që është vetë njohja metafizike e mirëfilltë’.
Përmes këtij azifikimi të çdokoordinate periferike, përthithja në meditim të thellë (Dhyana) shndërrohet rrjedhshëm në kushtet operative për realizimin e Samadhi-t, ose përthithjes totale.
Praktikuesit i ofrohen kështu të gjitha mjetet doktrinale dhe operative (të cilat përfaqësojnë mjetet dhe jo qëllimin) të afta për të realizuar përmbushjen e shkallës së fundit të tetë shkallëve të Astanga Jogës së Patanjalit, në të cilën dallimi midis Dëshmitarit, aktit të të kuptuarit dhe objektit të kuptuar zhduket përfundimisht, duke e rikthyer sistemin psikofizik në origjinën e tij ndërgjegjësore brenda Rendit Metafizik Universal, kusht i domosdoshëm për ‘Çlirimin’ (siç përcaktohet më sipër).
Pikërisht duke u nisur nga ky kulm i zbrazjes dhe çlirimit absolut, ku sistemi ka prekur pragun e pashpjegueshëm të Pashfaqurës, trajektorja ekzekutive e MEPAC-it kryen lëvizjen e fundit dhe definitive të përmbysjes: nga vjetët e rralluara të metafizikës guenoniane ajo plaket dhe kthehet në tokë, duke kthyer fuqinë e pafundme të Pashfaqurës tek Qenia — dy anë të pazgjidhshme të së njëjtës medalje zanafillore, ku Zeroja pasqyrohet tek Njëshi —, si parim i çdo forme të Shfaqjes, dhe duke e rilidhur këtë të fundit direkt me Njeriun.
Nga analiza rigoroze e rrymave të ndryshme tradicionale të Lindjes dhe Perëndimit, rrugëtimi ekzekutiv evoluon kështu drejt një kulmi tjetër suprem metafizik dhe përjetues: Shivizmi Tantrik Jo-Dualist i Kashmirrit, i cili gjen në figurën dhe në veprën e Abhinavaguptës shprehjen e tij maksimale dhe të jashtëzakonshme doktrinale.
Në këtë rrjedhë kulmore, Ndërgjegjja Universale — e quajtur saktësisht Saṃvit — pushon së perceptuari si një zbrazëti statike, e largët apo e distancuar nga materia e trashë, për t’u zbuluar si burimi imanes dhe onnipervaziv i vetë realitetit, një pikënisje ndriçuese (Prakāśa) dhe në mënyrë të brendshme dridhëse (Vimarsa).
Përmes lentes së Abhinavaguptës, iluzioni i copëtimit tejkalohet përfundimisht jo përmes një largimi apo refuzimi të planit fenomenal, pasi bota e shfaqur nuk përbën një burg apo një gënjeshtër nga e cila duhet ikur, por pulsimin dinamik dhe vetë shtrirjen (Spanda) e Ndërgjegjes Universale.
Për meditatonin e avancuar të MEPAC, ky integrim doktrinal përkthehet në vetëdijen se biologjia e rregulluar, Mjedis C i pacifikuar, Mjedis P i heshtur dhe Mjedis A i hequr nga perturbimet e jashtme, nuk janë gjë tjetër veçse thyerja makroskopike e së njëjtës dinamikë dridhëse të Absolutit.
L’uomo non è più un frammento separato dal cosmo che tenta faticosamente di risalire verso l’Invisibile, ma diventa il punto esatto in cui l’Assoluto respira e riconosce se stesso, trasformando l’intero ‘veicolo’ somatico nel tempio vivente in cui il Non-Manifesto si materializza, agisce e manifesta la sua presenza radiante nel mondo.
Si përfundim, MEPAC (Metodologjia për Ekuilibrin e Proceseve të Vëmendjes mbi Çakrat e N. Bonaventura) koordinohet si mjeti doktrinal dhe operativ i cili, duke u integruar në mënyrë sinergjike me të gjitha parimet dhe perspektivat metafizike të ekspozuara më parë, përdoret si mjet në trajnimin e rrugëtimit të avancuar.
Metodologjia vepron konkretisht duke riorganizuar dhe balancuar imtësisht rrjedhat e vëmendjes përgjatë arkitekturës së hollë të qendrave energjetike gjatë çdo forme të përvojës njerëzore.
Përmes këtij sinkronizimi gjeometrik dhe asimilimit të parimeve tradicionale, MEPAC ofron, siç shpresohet, supozimet biologjike dhe psikofizike të nevojshme për të favorizuar shkrirjen totale midis ndërgjegjes individuale dhe Ndërgjegjes Universale, duke zgjidhur vetë-errësimin dhe duke e kthyer individin në tërësinë e tij zanafillore.
Në përfundim të këtij trajtimi të thelluar të meditatimit të avancuar dhe parimeve metafizike, dikush mund të pyesë veten nëse, në rast se zotërohen apo janë arritur kushtet e duhura të stabilitetit mendor dhe fiziologjik, ia vlen vërtet të ndërmerret një rrugëtim kaq intensiv, një ‘Punë’ (për të përdorur një term shumë të dashur për Gurdjieff-in dhe, siç do ta shohim, edhe për Guénon-in) kaq kërkuese, si ajo që MEPAC propozon.
Kësaj pyetjeje legjitime preferohet t’i përgjigjet direkt me fjalët e Guénon-it: ‘….çdo rezultat, qoftë edhe i pjesshëm, që qenia arrin gjatë realizimit metafizik, është i arritur në mënyrë definitive. Një rezultat i tillë përbën për këtë qenie një fitim permanent që asgjë nuk do të mund t’ia bëjë ta humbasë kurrë; puna e kryer në këtë domen, qoftë edhe nëse ndërpritet përpara përfundimit të saj final, është e bërë një herë e përgjithmonë, për arsyen e mirë se është jashtë kohës’ (shkëputur nga La Metafisica Orientale, R. Guénon).
Burimet kryesore të referencës bibliografike dhe informacione shtesë:
- Abhinavagupta, Luce delle Sacre Scritture (Tantrāloka), përgatitës Raniero Gnoli, UTET, Torino, 1972.
- Aurobindo S., La sintesi dello Yoga. Vol. I, II, III, Ubaldini Editore, Roma, 1967-1969.
- Aurobindo S., Guida allo yoga. Gli insegnamenti del grande maestro, Edizioni Mediterranee, Roma, 2009.
- Bertagni, G. (përgatitës). Vijñāna Bhairava Tantra. Materiale dhe dispensa studimi. E disponueshme online në faqen zyrtare të kuruesit: gianfrancobertagni.it
- Dyczkowski M. S., La dottrina della vibrazione nello sivaismo tantrico del Kashmir, Adelphi Edizioni, Milano, 2013.
- Guénon R., Il simbolismo della croce. Traduzione di Pietro Nutrizio, Adelphi Edizioni, Milano, 2012.
- Guénon, René, La metafisica orientale, traduzione di Pietro Nutrizio, Milano, Luni Editrice, (Collana: Grani pensatori d’Oriente e d’Occidente), 2011.
- Guénon R., Introduzione generale allo studio delle dottrine indù, Adelphi Edizioni, Milano, 1989.
- Guénon R., L’uomo e il suo divenire secondo il Vêdânta, Adelphi Edizioni, Milano, 1992.
- Guénon R., Gli stati molteplici dell’essere, Adelphi Edizioni, Milano, 1996.
- Guénon R., Simboli della scienza sacra, Përkthimi nga Francesco Zambon, Adelphi Edizioni, Milano, 1975.
- Iyengar B. K. S., Gli antichi insegnamenti dello yoga. I sutra del grande maestro Patañjali, Gruppo Editorial Futura, 1997.
- Osho R., Tantra. La comprensione suprema, Bompiani, Milano, 1994.
- Osho R., Il libro dei segreti, Bompiani, Milano, 1995.
- Osho R., La bibbia di Rajneesh, Bompiani, Milano, 1996.
- Ouspensky P. D., Frammenti di un insegnamento sconosciuto: testimonianza di otto anni di lavoro come discepolo di Gurdjieff, Casa Editrice Astrolabio – Ubaldini Editore, Roma, 1976.
- Ouspensky P. D., La quarta via. Discorsi e dialoghi secondo l’insegnamento di G. I. Gurdjieff, Casa Editrice Astrolabio – Ubaldini Editore, Roma, 1997.
- Porges S. W., La teoria polivagale. Fondamenti neurofisiologici delle emozioni, dell’attaccamento, della comunicazione e dell’autoregolazione, Giovanni Fioriti Editore, 2014.
- Swami Satyasangananda Saraswati, Sri Vijnana Bhairava Tantra – L’Ascesa. Edizioni Satyananda Ashram Italia, 2010.
- Vijnanabhairava. La conoscenza del Tremendo. Përkthimi nga Attilia Sironi, Attilia Sironi, Piccola Biblioteca Adelphi, 1989.
